18.06 – 29.08.2009
Laura Pawela /

Wystawą w galerii Propaganda Laura Pawela powraca do pytania o własny artystyczny język – po raz pierwszy zadanego podczas prezentacji we wrocławskim BWA. Artystka dystansując się od problematyki dotyczącej rynku sztuki, którą intensywnie zajmowała się w swoich wcześniejszych projektach, analizuje moment być może dla artysty najtrudniejszy – poszukiwania nowych inspiracji i związanego z tym poczucia niepewności, sublimacji melancholii, depresji, dyskomfortu. Tworzy metaforyczne auto-narracyjne „wideo-obrazy”, rysunki i obiekty, w których odnosi się zarówno do dziewiętnastowiecznych płócien Caspara Davida Friedricha i tradycji malarstwa krajobrazowego (Untitled: Friedrich/MężczyznaRyszard IIIFriedrich/Kobieta), jak i do osobistych motywów (Oczy).

Prace Paweli przepełnione specyficznym niepokojem, atmosferą „kosmicznej trwogi”, trudnego do zdefiniowania lęku przed nieokreślonym, stają się przestrzenią poszukiwania mroków ukrytych w codzienności, miejscem eksplorowania fantazmatów, wyobrażeń, indywidualnych obsesji. Nade wszystko zaś wywołujących uczucie obcości i niedających się racjonalnie wytłumaczyć intuicji, że żyjemy na wielkiej makiecie i gdy tylko sięgnąć ręką nieco wyżej ponad głowę, okaże się, że możemy szarpnięciem rozedrzeć połać nieba, zza którego wyłoni się przerażająca pustka lub inny, niemieszczący się w naszej percepcji świat.